:: هر كس خدا را بپرستد و خق بندگي او را بجاي آورد , خداوند به او بيش از آنچه مي خواهد مي رساند .

:: اگر سه چيز نبود , هرگز فرزند آدم سر تسليم فرو نمي آورد : فقر و نيازمندي , بيماري و مرگ .

:: اسقاط تدريجي خدا بر بنده خود , اين است كه تمام نعمتها را بر او مي بخشد و شكر و سپاس را از او مي گيرد.

:: بخيل كسي است كه در سلام كردن بخل ورزد. نيز مي فرمايند : به كسي كه سلام نداده اجازه صحبت ندهيد.

:: كسي از نظر مقام و منزلت بزرگوارتر است كه به زرق و برق دنيا در دست هر كه باشد ارزش قائل نشود.

:: هر كس از كار فرو ماند و راه تدبير بر او بسته شود , كليدش مداراست.

:: بپرهيز از كاري كه براي آن ناچار به عذرخواهي شوي . زيرا مومن نه بدي كند و نه پوزش طلبد ولي منافق هر روز بدي مي كند و عذر مي خواهد .

:: خداوندا مرا با احسان خود , فزون طلب منما و با بلا و گرفتاري ادب مكن.

منبع : كتاب نهج الشهاده (مجموعه سخنان امام حسين (ع))

آنچه شخصيتهاي مذهبی ایران چندان انتظارش را نداشتند این بود که برخي طیفهای مذهبی که گرایش سیاسی هوادار حکومت اسلامی را دارند، سوگواری های ماه محرم را به گونه ای برگزار کنند که اعتراض مراجع تقلید رسمی را به همراه داشته باشد.



اعتراض مراجع :

آیت الله ناصر مکارم شیرازی از جمله روحانیان عاليرتبه ای است که به شکل علنی به مخالفت با آنچه بدعت در آیین عزاداری می داند پرداخته و انتقاد او که از تلویزیون دولتی ایران هم پخش شده، نشانگر این است که روحانیان مذهبي از رشد چشمگیر نسل تازه ای از مداحان کم تجربه ( مطربان مذهبي !!! ) در چند ساله اخیر خرسند نیستند.

آيت الله فاضل لنكراني نيز با انتقاد از تزلزل اعتقادي از سوي برخي شعرا و مداحان گفت : متأسفانه در برخي مجالس از اموري استفاده مي‌شود كه انسان را از حد انسانيت ساقط مي‌كند و يا اينکه از اشعار شرك‌آميز استفاده مي‌شو.د به نظر اينجانب واجب است شرعاً با اين امور كه موجب تزلزل اعتقادي مردم و تضعيف دين و مكتب است مقابله شود.



مداحان مطرب !!

مداحان که در طول تاريخ عزاداريهای مذهب شيعه، در واقع برای گرم کردن منابر و پس از وعظ روحانیان مردم را می گریاندند، در حال حاضر چنان قدرتی گرفته اند که منبر را تحت الشعاع قرار داده و میان جوانان مذهبی، شهرت و هواداران بیشتری نسبت به روحانیان به دست آورده اند.

برخي از اين مداحان جوان و خواهان شهرت ( کاذب ) از سبکهائي در خواندن خود استفاده ميکنند که بيشتر به ريتم موسيقي هاي پاپ و جاز شبيه است تا عزاداري

این سبکهای جدید که از موسیقيهای هندی و پاکستانی و بعضاً ریتمهای موسيقي هاي لوس آنجلسي بهره می برد، برخي جوانان مذهبی کم تجربه تر را به خود جذب کرده و همین موضوع باعث مخالفتهای احتیاط آمیزی شده است که مداحان قدیمی تر و البته روحانیان به آن دامن می زنند.

مداحان قدیمی این سبکها را نمی پسندند و دور از شأن مجالس سوگواری می دانند و روحانیان صدای این مداحان را غنا، يعنی موسيقی نامشروع به حساب می آورند و به نوعی حرام می دانند.

همین مخالفتها باعث شد که ( سید ذاکر ) مداح جوان ترک زبانی که محبوبیت فراوانی میان جوانان مذهبی داشت و پيراهن آستین کوتاه به تن می کرد و البته با سبکهایی جدید می خواند، از سوی روحانیان طرد و صدایش حرام اعلام شود.

اما این آخر ماجرا نبود، ( عبدالرضا هلالی ) مداحی که در سال 1360 به دنیا آمده در واقع همان کارهای سید ذاکر را ادامه داده است و بنابر شهرت فوق العاده و هواداران بسیاری که میان جوانان مذهبی پیدا کرده، مداحان قدیمی و روحانیان برخورد مسالمت آمیزی با او دارند، در حال حاضر صدای هلالی در بازارهای مذهبی ایران و حتی کربلا و نجف هواداران بسیاری دارد و به نظر می رسد مخالفان او بیشتر به همین دلیل هلالی را تحمل می کنند

در سبکهای جدید که مداحان جوان آنها را توسعه می دهند، موسیقی بر شعر پیشی می گیرد و گاهی کلمات به صورت آهنگی بی معنا در می آید که با ریتمهای تند و به نوعی با رقص پای مداح و اطرافیانش !!! همراه است، همان چيزی که حتي جوانان غير مذهبی دوست دارند: ضرب و ریتم به همراه بر سینه زدنهاي سریع و تند.

شعرهای آهنگهای مداحی را نیز همین جوانان می گویند و در این شعرها، امامان شیعه مانند معشوق وصف می شوند و به ليلي و مجنون شباهت داده ميشوند !

مداحان نسل جوان علاوه بر آهنگهای تازه، نوع خاصی از لباس، مو و ریش را هم میان هوادارانشان ترویج می کنند.

( عبدالرضا هلالی ) خود از کسانی است که برای اولین بار ریش بلند گذاشت و پیراهن سیاه خاصی با آستین به اصطلاح "شمشیری" مداحی به تن کرد.

طولی نکشید که نوع پوشش او به سلیقه عمومی هوادارنش تبدیل شد و امروز می توان در بازارچه مهستان لباس خاص هلالی را خرید.

ابن زياد، مرتب افرادي را به كربلا اعزام ميكرد تا عمر بن سعد را وادار بهشروع جنگ كنند. و ابن سعد كه فشار و تهديد ابن زياد را جدي ديد، عصر تاسوعا، دستور حمله داد. امام كه كنار خيمهاش به شمشيرش تكيه داده بود،صداي همهمه و هجوم را شنيد. از برادرش عباس خواست تا خبري بياورد.عباس خبر آورد كه ابن سعد ميگويد: يا بايد تسليم حُكْمِ ابن زياد شويد ياآماده كارزار باشيد. امام از برادرش خواست تا از آنان بخواهد، امشب را به آنانمهلت دهند. ابن سعد سپاه كوفه را با فرياد يا خيل الله! اركبي؛ اي سپاه خداسوار شويد! پس از نماز عصر به نبرد فراخواند. ملاقات عباس با دشمن همراهبيست نفر از سپاهيان امام از جمله زُهَير بن قين و حبيب بن مظاهر صورتگرفت. شخصي به زهير گفت: تو عثماني مذهب بودي؟ زهير گفت: البته مننامه ننوشتم، اما وقتي ديدم، شما به او خيانت كرده، نقض عهد نموده و ميل بهدنيا پيدا كرديد، وظيفه خود دانستم از او حمايت كنم و در حزب او قرار گيرم تا حقي را كه شما از رسول الله ضايع كردهايد، حفظ كنم. حبيب بن مظاهر هم در اين لحظه با كوفيان سخن گفت: بد مردماني هستند كساني كه ذريّه پيامبرشان را بكشند؛ و عُبّاد و شب زندهداران اين شهر را به قتل برسانند. تأخير جنگ از آن شب، از سوي امام حسين ـ عليه السلام ـ با اين هدف بود تافرصتي براي عبادت داشته باشند: لعلّنا نُصلّي لربّنا اللّيلة و نَدْعوه و نَسْتغفره،فهو يَعْلم أنّي قد كُنْتُ أُحبّ الصلاة له و تلاوة كتابه و كثرة الدُّعاءو الاستغفار.در اينجا باز روايت ابن اعثم افزوده ديگري دارد كه متناسب با اخباري است كه پيش از آن هم نقل كرده و آن اين كه لحظهاي كه امام كنار خيمهنشسته و به شمشيرش تكيه داده بود، اندكي به خواب فرو رفت؛ و وقتي بيدارشد، خطاب به زينب (س) كه او را از خواب بيدار كرده و خبر همهمه دشمن رابه او داده بود، فرمود: يا أختاه! رأيت جدّي في المنام و أبي عليّا و فاطمة اُمّي، وأخي الحسن عليهم السلام، فقالوا: يا حسين! انّك رائح الينا عن قريب. درروايتي هم كليني آورده است كه در روز تاسوعا بود كه ابن زياد كاملا مطمئنشد كه از عراق هيچ نيروي كمكي به امام حسين ـ عليه السلام ـ نخواهد رسيد .تاسوعا روز پنجشنبه بوده استو بدون ترديد همان طور كه در بسياري از منابع آمده، روز عاشورا روز جمعه... .

در اين شب، زينب (س) در حالي كه مشغول تيمار امام سجاد ـ عليه السلام ـ بود، با شنيدن شعري از امام حسين ـ عليه السلام ـ كهاشاره به كشته شدنش داشت، بر آشفت و بر سر و صورت زد و غش كرد. امام با پاشيدن آب بر سر و صورت خواهر، وي را به هوش آورد؛ آن گاه از اوخواست تا اجازه ندهد شيطان، صبر و بردباري او را از ميان ببرد (يا أخية لايذهبنّ حلمكِ الشّيطان). آنگاه فرمود: اسوه هر مسلماني رسول خدا (ص)است. پس از آن هم از زينب (س)خواست تا پس از وي گريبان پاره نكند و فرياد نكشد... .

به نوشته برخي از مورخان، شب يا صبح (يا شب تا صبحِ) عاشورا، بيست تاسي نفر از سپاه كوفه به امام حسين ـ عليه السلام ـ پيوستند. اين خبر در الامامةو السياسه، و برخي منابع ديگر سي نفر گزارش شده است... .

امام حسين ـ عليه السلام ـ صبح عاشورا سپاهيانش را مرتّب كرد. در باره شمار آنان، ميان مورخان قديم اختلاف است. بلاذري مينويسد: آنها 32 نفرسواره و 40 نفر پياده بودند. زُهَير بن قين فرماندهي سمت راست و حبيب بنمظهر (يا: مظاهر) فرماندهي سمت چپ را بر عهده داشت و پرچم هم در اختيار عباس بود و خانهها ـ يعني خيمهها ـ پشت سر آنان. در جاي ديگرمينويسد: آنان جمعا حدود يك صد مرد يا قريب به آن بودند: پنج نفر از نسل امام عليـ عليه السلام ـ شانزده نفر هاشمي، و دو نفر هم از همپيمانان بنيهاشم، يكي از طايفه سليم و ديگري از كنانه بود. دينوري همان ارقام را در بارهشمار كلي رزمآوران سپاه امام حسين ـ عليه السلام ـ آورده است. پيش از آغازنبرد، امام حسينـ عليه السلام ـ دستور داد تا داخل خندقي را كه اطرافخيمهها كنده بودند، آتش بريزند تا دشمن نتواند از اطراف به خيمهها و حرم امام حسين ـ عليه السلام ـ وارد شود... .

امام خود با كوفيان سخن گفت و فرمود: من پس از رسيدن نامههايشما كه در آنها گفته بوديد، سنّت از ميان رفته، نفاق برآمده و حدود تعطيلگشته است، به اينجا آمدم. از من خواستيد بيايم و امّت محمد (ص) را اصلاحكنم. اكنون آمدم؛ آيا سزوار است كه خون مرا بريزيد؟ آيا من فرزند دخترپيامبر (ص) شما نيستم؟ آيا حمزه و عباس و جعفر عموهاي من نيستند؟ آياسخن پيامبر (ص) را در حق من و برادرم نشنيديد كه فرمود: هذان سيّدا شبابأهل الجنة؟... .

اهل حرم كه سخنان آنحضرت را ميشنيدند، همه به گريه افتادند و امام حسين ـ عليه السلام ـ برادرش عباس را فرستاد تا آنان را ساكت كند. اين طولانيترين سخنراني امام براي كوفيان بود كه امام همه جنبههاي مربوط به حركت خود، معرفي خويشو رفتار نادرست كوفيان را در آن باز نمود....

در اينجا بود كه حرّ بن يزيد رياحي كهدر شمار اين افراد بود، گرفتار يك بحران روحي ميان گروش به امام حسين ـ عليه السلام ـ از يك سو، و آلت دست شدن براي دولت اموي و چهرههايپستي مانند ابن زياد و شمر از سوي ديگر شد. وي كه بزرگترين گناه را تا اين زمان مرتكب شده و امام حسين ـ عليه السلام ـ و سپاهش را به اين واديكشانده بود، اكنون كه ميديد جنگ در حال رخ دادن است، از كرده خويشپشيمان گشت. وي پس از شنيدن خطابه امام حسين ـ عليه السلام ـ نزد عمربن سعد آمد و گفت: [آيا واقعا قصد جنگ با اين مرد را داري؟] آيا هيچ يك ازپيشنهادهاي وي را نميپذيريد؟ عمر سعد گفت: اگر تصميم با من بود، آري.حرّ پاسخ داد: سبحان الله! چه قدر دشوار است كه حسين اين مطالب را بگويدو شما از پذيرش آن ابا كنيد. پس از آن به سوي امام حسين ـ عليه السلام ـ رفت.حر به عمر سعد گفت: اگر چنين پيشنهادهايي را تُرك و ديلم ـ كه در آن زمانكافر بودند ـ ميدادند، شما حق نداشتيد آن را نپذيريد. وقتي حرّ نزد امام رسيد،پرسيد: من همان كسي هستم كه آن كارها را كردم؛ اكنون آمدهام جانم را در راهشما بدهم. آيا به عقيده شما راه توبه باز است؟ (و قد أتيْتُك مواسيًا لك بنفسي،أفتري ذلك لي توبة مما كان منّي؟) امام فرمود: (نَعَم، انّها لك توبة، فابشر، فأنتحرّ في الدنيا و أنت حرّ في الاخرة ان شاء الله). حرّ چنان به سوي امام آمد كه كوفيان گمان كردند براي جنگ ميرود؛ اما وقتي به اين سوي رسيد، متواضعانه در كنار امام قرار گرفت....

نام: حسين(ع) كنيه: ابا عبدالله و ابو الائمه و ابوالمساكين و.... لقب:سيد الشهداء(ع) نام پدر:علي(ع) نام مادر:فاطمه (ع) تاريخ تولد:سوم ماه شعبان سال چهارم ه.ق محل تولد:مدينه طيبه تاريخ شهادت:روز جمعه دهم ماه محرم سال شصت ويك ه.ق محل شهادت: كربلاي معلي(گودال قتلگاه) نام قاتل:شمربن ذي الجوشن مدت امامت:يازده سال و يازده ماه و سه روز مدت عمر:پنجاه و هفت سال و هفت ماه وهفت روز

قسمتي از وصيتنامه امام حسين(ع)

بعد از آنكه «محمدبن حنفيه » خدمت برادر بزرگوارش سيدالشهدا(ع)شرفياب شد

وحضرت را از رفـتن به سمت عراق بر حذر داشت »وحضرت امتناع كرد, آنگاه كاغذ

وقلم طلب كرد ووصيتنامه فوق را مرقوم فرمود وبه دست برادر سپرد: «بـعـد از حـمد

وثناى الهى , اين چيزى است كه حسين بر برادرش محمد حنفيه وصيت مى كند:

 شهادت مى دهم به توحيد ويگانگى خداوند واينكه محمد بنده وفرستاده بحق

اوست واينكه بهشت وجـهـنـم حـق است وقيامت بدون هيچ شكى واقع مى شود

وخداوند انسانهارا زنده مى كند خروج وقـيـام من از روى سركشى وخوشگذرانى

وفساد وظلم در روى زمين نيست , بلكه قيام من براى اصـلاح در امـت پـيـامـبـر

(ص) وامـر بـه مـعـروف ونـهـى از مـنـكـراست , ومى خواهم به سيره پـيـامـبـر(ص)

وپـدرم عـلـى بـن ابـيـطـالـب عـمـل كـنـم پـس هـر كـس قبول كند, در واقع

خـداونـدراپـذيـرفـته است (چون راه من از راه خدا جدا نيست ) وهر كه تخلف كند,

صبر مى كنم تـاخداوند بين من ومردم ستمكار, حكم كند برادرم ! اين وصيت

وسفارش من به تواست وتوفيق از خداونداست وتوكل به او مى كنم وبازگشت هم

به سوى اوست ».

 هـمـچنان كه از متن وصيتنامه آشكاراست , اين از قبيل وصيتنامه هاى معمولى

وعرفى نيست كه اشخاص درباره اموال ودارايى خود مى نويسند, بلكه اهداف

وخطمشى وانگيزه امام حسين (ع)را در حـركـت خـود بـازگـو مـى كـند هر چند

دروصيتنامه هاى شرعى گفته شده كه سزاوار نيست مسلمانى شب بخوابد مگر

آنكه وصيتنامه اش در زير سرش باشد .

ســـلام مــن بــه مـحـرم، مـحـرم گــــل زهــرا

                                    بـه لطـمه هـاي ملائـک بـه مــاتـم گــل زهـرا

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه تشنـگي عـجـيـبـش

                                                   بـه بـوي سيـب زمـينِ غـم و حـسين غريـبش

سلام من بـه محـرم بـه غصـه و غــم مـهـدي

                               به چشم کاسه ي خون وبه شال ماتم مـهـدي

سـلام من بــه مـحـرم  بـه کـربـلا و جـلالــش

                                       به لحظه هاي پـرازحزن غرق درد و ملامش

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه حـال خستـه زيـنـب

                                                  بـه بــي نـهــايــت داغ  دل شـکــستــه زيـنـب

سلام من به محرم به دست ومشک ابوالفضل

                                                  بـه نـا اميـدي سقـا بـه سـوز اشـک ابوالفضل

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه قــد و قـا مـت اکـبـر

                                                  بـه کـام خـشک اذان گـوي زيـر نـيزه و خنجر

سلام من به محرم به دسـت و بـا زوي قـاسم

                                                  به شوق شهد شهادت حنـاي گـيـسـوي قـاسم

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه گـاهـواره ي اصـغـر

                                                  به اشک خجلت شاه و گـلـوي پـاره ي اصـغـر

سـلام مـن بـه مـحـرم به اضـطـراب سـکـيـنـه

                                                  بـه آن مـلـيـکـه، کـه رويش نديده چشم مدينه

سـلام مـن بـه مـحـرم بـه عـا شـقـي زهـيـرش

                                                  بـه بـاز گـشـتـن حُر و عروج خـتـم به خيرش

سلام من بـه محرم  بـه مسـلـم و به حـبـيـبش

                                                  به رو سپيدي جوُن و به بوي عطر عجيـبـش

سلام من بـه محرم  بـه زنگ مـحـمـل زيـنـب

                                                  بــه پـاره، پـاره تــن بــي سـر مـقـابـل زيـنـب

سلام من به محـرم  به شـور و حـال عيـانـش

                                 سلام من به حسـيـن و به اشک سينه زنـانش